"Wodzowie naradzają się, podejmują wspólną decyzję i wyruszają na daleką wyprawę. Agamemnon w imieniu wszystkich Achaj ów1 zawiera układ z Priamem, królem Troi. Moc umowie nadają przysięgi, wezwanie bogów na świadectwo, złożenie ofiary oraz podział mięsa ofiarnego między przywódców drużyn achajskich i trojańskich2. Naruszenie układu uważano za zdradę. W Iliadzie czytamy, że przed rozpoczęciem wojny posłowie achaj-scy udali się do Troi, by żądać zwrotu Heleny porwanej przez Parysa 3. Poseł trojański wręcza propozycję zawarcia pokoju zgromadzeniu achajskich wodzów plemiennych (basileusów) i ich drużyn. Propozycje te omawiane są szczegółowo przy udziale zebranego ludu. Przytoczone przykłady wskazują, że w Grecji Homerowej istniały już zaczątki stosunków dyplomatycznych, które później rozwinęły się w rozległy system stosunków międzynarodowych. W Grecji okresu klasycznego ośrodkami życia międzynarodowego w wiekach VII—VI przed naszą erą były bogate miasta nadmorskie: Ateny, Korynt, Milet, Efez i Halikarnas. Spośród miast położonych w głębi lądu, lecz odgrywających mimo to wielką rolę na arenie międzynarodowej, należy wymienić Spartę i Teby. W Atenach ożywione stosunki dyplomatyczne datują się od czasów tyranii Pizystrata (VI w. przed naszą erą), a zwłaszcza od wojen grecko-perskich (V w. przed naszą erą). Wszyscy wybitni mężowie stanu w Grecji, jak np. Pizystrat, Temistokles, Arystydes, twórca symmachii delijskiej Kimon, a w szczególności Perykles, byli zarazem i dyplomatami. "
Tekst zaczerpnięty z "Historia dyplomacji 1871-1914" wyd. Książka i Wiedza; rok 1972