"Dla Persów ważną rzeczą było doprowadzenie do rozłamu wśród sprzymierzonych państw greckich, wobec czego, wycofawszy się z zajętych uprzednio krain Grecji środkowej, zaproponowali Ateńczykom zawarcie pokoju na bardzo korzystnych warunkach. Jednakże przywódcy ateńscy odgadli zamiary wroga. Ateńczycy odmówili pertraktacji z Persami i zapewnili Spartan, że pozostaną wierni przymierzu, oświadczając przy tym, że będą walczyć aż do ostatecznego wyparcia wroga z terytorium Grecji.Ledwie zażegnane zostało niebezpieczeństwo obcego najazdu, kiedy między Atenami a Spartą rozgorzała walka o przewagę w świecie helleńskim — walka o hegemonię. Zaczęło się od konfliktu wynikłego wskutek opasania Aten murami. Kiedy po zwycięstwach nad monarchią perską powstał w r. 478 przed naszą erą pod przewodnictwem Aten związek miast-państw położonych nad morzem i na wyspach, przywódcy spartańscy obawiając się nadmiernego wzrostu potęgi Aten spróbowali uzależnić Ateny od siebie w drodze dyplomatycznej. Spartańska rada starszych (geruzja) wysłała do wszystkich miast greckich leżących w pewnej odległości od brzegu morskiego, m. in. również do zburzonych przez Persów Aten, posłów z propozycją zaniechania budowy murów obronnych przy odbudowie miast. Propozycję swą Spartanie motywowali tym, że budowę miejskich murów obronnych uważać będą za akt wrogi, skierowany przeciw wszystkim pozostałym państwom."
Tekst zaczerpnięty z "Historia dyplomacji 1871-1914" wyd. Książka i Wiedza; rok 1972